ادب پیامبر(ص)
18 بازدید
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
ادب پیامبر: طریقه پسندیده و روش¬های نیکوئی که پیامبر اسلام(ص) در رفتار با مردم عصر خویش بدان پایبند بوده و به عنوان سنت¬های صالحه قابل پیروی است و مسلمانان به آن اقتدا می¬کنند. ادب در لغت بمعنای حسن اخلاق، (طریحی، ج1، ص51) حسن احوال در قیام و قعود و اجتماع خصال حمیده، طریقه پسندیده و صالح، (ر.ک. تهانوی، ج؛1، ص71) ریاضت ستوده¬ای که بواسطه آن انسان به فضیلتی آراسته گردد (زبیدی، ج1، ص144) آمده است. ادب را ادب نامیده¬اند برای اینکه مردم را به خوبی¬ها دعوت و از بدی¬ها نهی مینماید. اصل ادب، دعوت و خواندن است. (ابن منظور، ج1، ص93) جمع آن آداب به معنای راه و شیوه¬های درست است که در مورد خاصی بکار می¬رود چون آداب نماز ... (طریحی، ج1، ص51) تأدیب نیز بمعنای تنبیه، نگاه¬داشتن خود از نکوهیده¬های کرداری و گفتاری، و تأدب به معنای بکار صلاح بودن، اندازه و حد هر چیز نگاه داشتن و نیکوکار شدن است. (دهخدا، ج1، ص1557) برخی نیز گفته¬اند: الادب مجالسة الخلق علی بساط الصدق و مطابقة الحقائق(ر.ک. تهانوی، ج1، ص72) در اصطلاح، هیئت زیبا و پسندیده¬ای است که رفتار نیکو بر طبق آن صورت می¬پذیرد. (طباطبایی، ج6، ص366، ذیل آیه 120 سوره مائده)