تکفیر
20 بازدید
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
تکفیر: اصطلاحی فقهی¬- کلامی، از شیوه¬هائی رایجی که پیروان ادیان ومذاهب برای طرد مخالفین مذهبی از آن بهره گرفته و مخالف همکیش خود را کافر یا مشرک می¬خوانند. در لغت، به معنای پوشاندن و پنهان کردن است، تا مانند چیزی شود که نبود.( راغب، ص435 ) و نزد علمای اسلام، به معنای نسبت دادن کفر و شرک به مسلمانان است. البته تکفیر در اصل به معنای زدودن کفر بوده است،مانند تمریض، که به معنای درمان مرض است.(همان) پیشینه « تکفیر» در بین مسلمانان، به پس از پیامبر (ص) بازمی¬گردد. البته گزارشهای تاریخی خبر از ارتداد برخی از تازه مسلمانان در عصر ایشان دارد، که آیات قرآنی نیز از آن حکایت نموده است(بقره/217، آل عمران/86-91، نساء/ 137، محمد/25، منافقون/3، نحل/106)، ولی پیامبر(ص) نه تنها به فردی از مسلمانان نسبت شرک و کفر نداده است، بلکه به شدت مسلمانان را از تکفیر برادران دینی بر حذر داشته است. علی¬رغم این سنت نبوی(ص)، به نظر میرسد که سه عامل نقش مهمتری در پیدایش «تکفیرگرائی» در دوره¬های تاریخی پس از وی، و رشد چشم¬گیر آن در جامعه اسلامی داشته باشد. اهداف و منافع سیاسی از عوامل پیدایش و رشد تکفیرگرائی، سوءاستفاده صاحبان قدرت از دین و توجیه رفتار ظالمانه¬ در برخورد با مخالفین بوده است که سابقه¬ای بس طولانی دارد. از این رو تکفیر مخالفین سیاسی، از روش¬هائی است که به صورت گسترده، مورد استفاده حکومت¬گران قرار گرفته است. پس از رحلت پیامبر(ص) برای اولین بار، پدیده «تکفیرگرائی» در زمان خلیفه اول رخ نموده است. «جنگهای ردّه»، از حوادث مهم تاریخ اسلام محسوب می¬گردد که مخالفان و معارضان خلیفه، کافر خوانده شده و به نبرد و کشتارشان پرداخته شد(طبری، تاریخ، ج3، ص250).